duimen draaien stressen en genieten van het getrappel en gestomp in m'n buik, ging ik op woensdag 3 juni voor een controle bij de verloskundige langs, alles klonk en zag er goed uit tot...........de bloeddrukmeter een lichtelijk paniek veroorzaakte bij mijn verloskundige, maar voordat ze helemaal hysterisch zou worden wou ze eerst nog even mijn urine controleren dus mocht ik fijn over een staafje die nog smaller is dan mijn pink heen plassen......... mikken maar dus , na wat gestumper en een goeie wasbeurt voor mijn handen gaf ik mijn ondergepieste staafje terug, bedenkelijk liep ze naar haar kleine keukentje en kwam terug met de magische woorden, ik ga een afspraak maken bij de gynaecoloog, je hebt eiwitten in je urine je moet er vanmiddag nog langs......enige wat ik nog stamelde was ja maar ja maar.......
na veel gedoe en geregel ging ik langs het ziekenhuis met goede moed......ach t zal allemaal wel meevallen, heb vaker een hoge bloeddruk en die eiwitten ach dat is toevallig gewoon afscheiding die in mijn urine is gekomen.........mispoes, nadat een paar zustertjes als hongerige vampieren bloed uit mijn arm zogen, mijn urine als een goden drankje werdt behandelt, t nog onbekende ukkie in mijn buik nog voor de laatste keer nog even fotogeniek via t echo apparaat naar me zwaaide, en t geluid van zijn hartslag een uurlang de kamer vulde......kwamen er nog meer magische woorden.......woorden die ik dus niet wou horen
Mevrouw op basis van uw urine en uw bloedmonster constateren wij toch pre-eclampsie oftewel zwangerschaps vergiftiging bij u, u moet blijven...........terwijl ze niet eens uitgepraat was rolde de tranen al over mijn wangen, ik wou naar huis , ik wil niet blijven ik voel me goed er is niets aan de hand.....ik werdt pas wat rustiger toen na een klein uurtje John voor mijn neus stond.....wat moest dat moest, en ja het kon uit het niets levens bedreigend worden voor mij alsmede voor t knulletje in mijn buik......
na een avond van infuusje aanleggen, hartmonitoren, plassen in een potje en om de zoveel tijd bloeddrukmetingen......een vrijwel slapeloze nacht......met dikke ogen de ochtend tegemoet.....ontbijtje met een brok in mijn keel toch nog weg weten te werken.....en een lichtelijke hoop dat alles ineens er beter uit zou zien, en ik gewoon naar huis zou mogen.....kwam er weer iemand met nog meer magische woorden...(goh houdt t dan nooit op?)
Mevrouw we hebben besloten aangezien u nu al 36 weken en 5 dagen zwanger bent, en dit toch vrij ernstig er uitziet en uw baby feitelijk dan maar 2 dagen prematuur zou zijn, gaan we u inleiden !
rond 13:00 werd ik zoals ze het noemen ge-gelled, er werdt een klodder wee opwekkende gel ingespoten en dan zou het afwachten zijn, vol goede moed zei de zuster duurt ongeveer een uurtje voordat het gaat werken probeer een beetje te rusten nog, ondertussen lag ik met een automatische bloeddruk meter aan mijn ene arm, een infuus in mijn andere hand, en banden om mijn buik om het hartje in de gaten te houden, rusten das een goeie, heb ik nog een andere optie dan ?
na 20 minuten kreeg ik ineens last van mijn onderrug, hmmm ik lig schijnbaar toch verkeerd maar ik kon geen kant uit, na 5 minuten werdt de rugpijn erger trok door naar mijn billen en bovenbenen, en nog steeds kon ik geen kant op, na weer 5 minuten, ja hoor het waren weeen, de monitor gaf nog niets aan maar ik wist het, na een half uur dus al weeen of ging dat uur gewoon snel ?
ik was al aan het puffen en doen voordat ik er zelf erg in had, en toch maar een vingertopje ontsluiting, dat beloofde wat.....na ongeveer 2 1/2 uur puffen in de kraamkamer mocht ik eindelijk naar de verloskamer, en even mijn bed uit dat voelde heerlijk de pijn in mijn bovenbenen trok weg alleen werden de weeen heviger en volgde elkaar steeds sneller op, fijn in John zijn handen knijpend hijgend en puffend, begon het allemaal wel een beetje overweldigend te worden, met veel moeite kroop ik mijn bed weer in.....want ik begon ondertussen ook lichtelijke persdrang te krijgen...maar er was maar 5 cm ontsluiting en mocht dus nog niet persen, ja vertel dat maar tegen mijn lichaam
de weeen werden erger en bijna ondragelijk, op een bepaald punt 3 weeen in een minuut geen rust momentje voor mij dus, dit ventje had duidelijk haast, eindelijk was die verlosdoos er weer, even toucheren mevrouw, tijdens een perswee wroette er een paar vingers en ja het was overduidelijk alleen tja de vliezen waren nogal stug, dus die breken we dan maar volgens mij kwam ze net uit dr breiklasje want met iets wat verdacht veel op een breinaald leek, prikte ze mijn vliezen door, en het scheelde niet veel of ze had haar tweede douche voor die dag gehad, ondertussen bleef ik in een ellelange perswee hangen, terwijl het kereltje er al bijna uitkwam terwijl mijn vliezen braken, floepte t kereltje weer terug, ondertussen had John paarse handen, ik kermde dat ik niet meer kon en te moe was, toen nam de perswee weer toe een oerkreet en na een halve minuut een bijna gelanceerde baby op mijn buik, klein, blauw en onder het vet en bloed lag hij heel stil op mijn buik, na een halve minuut een zacht gekerm, ik was moe helemaal van de wereld en trots.....eindelijk is alles voorbij eindelijk kan ik hem vasthouden, na een paar minuutjes moest t kereltje omgedoopt naar John met de kinderarts mee want ja toch twee dagen premtuur, ondertussen lag ik nog op dat bed wat op dat moment eruit zag als een slachttafel, en werdt de schade opgenomen 2 schaafwondjes meer niet , die gaan we hechten ! uhm met verdoving toch wel he?? nou dan zou je meer voelen van de verdoving dan van de hechting, uhm zijn ze echt nodig dan? nee dat niet maar dan heelt het wat mooier.....uh mooier ?? ik was toch echt niet van plan om dagelijks mijn doos open te trekken voor de spiegel en m dan te bewonderen dus wat nou mooier............laat maar lekker zitten dan, even snel een prik in je been tegen bloedverlies , en toen een te volle blaas daarom wou de baarmoeder niet zakken, eventjes cathetiriseren mevrouw, met 2 geschaade lippen lig je daar bloedend als een rund...zonder rekening te houden met de schaafwondjes worden ze uit elkaar getrokken, godver de godver nog kronkelend van de pijn, probeert ze een o ander slangetje in mijn urinebuis te krijgen, wroeten en porren, shit ernaast nog een keer proberen, nieuw slangetje en opnieuw worden zonder pardon die lippen van elkaar getrokken weer mis drie maal is scheepsrecht ? weer een slangetje en opnieuw die lippen (mag ik haar nu een trap voor dr bek geven?) verzocht ik haar vriendelijk o ze er niet mee kon ophouden en dat ik dan zelf wel zou proberen te plassen, nou eingelijk kon dat niet want ze wisten niet hoe vol mijn blaas was........maaaaaaaaaaaaaaaaaar god wat hield ik ineens veel van dat woordje maar....er werdt een blaasmeter tevoorschijn gehaald die meette op hoe vol mijn blaas was en toen mocht ik t zelf proberen.......onder de douche opgelucht kon ik eindelijk plassen........ik begon me lichtelijk traumatisch aan te voelen, en was in staat om degene die nog tussen mijn benen durfde te komen langzaam en sadistisch te martelen,
maar een trotse Pa was ook lichtelijk boos op de gynaecoloog en tijdens het doorknippen van de navelstreng zag hij zijn kans waar om toch nog een beetje wraak te nemen, terwijl het bloed zich tussen de 2 klemmen had opgehoopt mikte hij ietsje en knipte de navelstreng zo door dat de gynaecoloog toch een paar flinke spetters over zich heen kreeg waarbij ook in haar gezicht (serves you right ! mwoehahahha)
eindelijk was ons mannetje geboren op 04-06-2009 om 17:27 John Jacques met een gewicht van 3220 gram en een lengte van 45 cm, een heerlijk mannetje om te zien zo mooi en gaaf en nog steeds onwerkelijk.......eindelijk was er even rust en konden zijn grote broer en zus hem ook bewonderen, trotse oogjes en veel ge oeh en ge ah....en allemaal met vochtige ogen Pa Ma Barry en Daisy knabbelend aan een beschuitje met blauwe muisjes...
welkom kleine John en ja het is je gelukt je bent geboren op je verjaardag
je was het allemaal meer dan waard en moest ik het overdoen en weten wat ik nu weet.........zonder aarzelen, alle stress al de verdrietjes en al de pijntjes was je al die 8 maanden en tijdens je geboorte meer dan waard.............
Stuur door
Dit is niet OK